Στους κολασμένους...

Στην Κ.Γώγου

Στα έγκατα της γης,στον κάτω κόσμο της ανθρώπινης οδύνης,το συλλογικό ασυνείδητο του πόνου.

Θεέ μου,πόσοι θάνατοι για μια βόλτα στην εξοχή;

Λαβωμένα σώματα ψυχοραγούν με σπασμούς σερνόμενα πάνω στο άγονο,ζοφερό έδαφος την ώρα που νωχελικά ξεφυλλίζουμε παλιές φωτογραφίες, πρησμένοι απο κούφιες στιγμές ελεγχόμενης, ενοχικής, αστικής συγκίνησης.

Μέσα απο την σάρκα της μάνας βγαίνει το νεκρό μωρό κρεμασμένο στο ομφάλιο τσιγγέλι. Οι σπαραγμοί του αγγέλου στο κλειδωμένο δωμάτιο δεν θα ακουστούν. Τα μακελέματα των λαών και η αυτιστική επανάληψη της σφαγής χωρίς τέλος.

Οι ψυχές των πνιγμένων πετάγονται με δύναμη απο τα στοματά τους.Μαύρα πουλιά πάνω απο την Γηραιά Ήπειρο σκεπάζουν τα πλαστικά μας όνειρα.Κράζουν ανυπόφορα.Μας χτυπάνε με μανία το τζάμι του καθιστικού.Ο αέρας παίρνει την φιγούρα του θανάτου.

Τα σκλαβοπάζαρα της γης διαπερνάνε με βρυχηθμούς την μεσοτοιχία στο διαμέρισμα της Κυψέλης.

Πότε θα σπάσει το κέλυφος του πυρήνα της γης να ξεχυθούν οι πόνοι που περιμένουν με σύμμαχο την μνήμη την δικαίωση;Πότε θα εκτιναχθούν εκατομμύρια στοιβαγμένα ρίχτερ αιώνων αδικίας;Πότε θα καταλάβουν τα ουράνια παλάτια,τους θρόνους και τις όμορφες πλαγιές;Πότε θα αποκατασταθεί η συμπαντική αρμονία;

ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ

ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ

Ασθένεια-μάστιγα της εποχής η αριθμολαγνεία
ολέθρια θεραπεία της η στατιστική,κόρη της η λιτότητα.
Στην προκρούστεια  κλίνη οι λαοί,τραβιούνται τα κοντά άκρα,
ακρωτηριάζονται τα περίσσια μέλη.
Μαύρος καπνός απο την καμινάδα του Άουσβιτς:διαχρονικό σύμβολο σταθερής πορείας.
Χάθηκαν τα σύνορα της γης.Άρρωστα,τυφλά ομοιώματα άριας φυλής κουτουλάνε μεταξύ τους.
Οι ΚΑΘΡΗΝ της γης φτύνουν τις τελευταίες σταγόνες αλήθειας αλυσοδεμένες στα εργαστήρια λοβοτομής.
Η στατιστική βομβαρδίζει τον κόσμο της ουτοπίας κάθε βράδυ στις 8:00.Τον βιάζει,τον στήνει στην κρεμάλα,τον περισυλλέγει νεκρό, περιφέρει στη δημόσια πλατεία τα κομμάτια του για εκφοβισμό.
Το αλέτρι δεν θα οργώσει και φέτος.
Τα λεωφορεία κάνουν μόνο αντίστροφα δρομολόγια.
Καταργήθηκε το βραδινό των κρατουμένων.
Στο διάφανο κελί του ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΥ η ζωή μας σε δημόσιο λιθοβολισμό.
Λατρευτή νεκρική ακινησία των αριθμών.

Συλλογική πορεία

Συλλογική πορεία

Ο πλούτος μου ο άλλος

η ετερότητα με θρέφει

λίγο λίγο χτίζει τον κόσμο μου,

χαιδεύει μητρικά την ανημπόρια μου.

Το υγρό βλέμμα των ερωτευμένων,αίσθημα αθανασίας.

Ο αδέσποτος σκύλος υποκλίνεται μπροστά μου,προβολή της ματαιότητας.

Σκάβει λάκο και πετάει μέσα όλα τα σάπια στέμματα και τα ψιμύθια μιας τετράγωνης ασπρόμαυρης οθόνης.

Αύριο το πρωί,καλημέρα θα πω με δυνατή φωνή

στην σύναξη των εσταυρωμένων.