ΙΕΚ ΔΝΤ:Πρακτικά εισήγησης τεχνικών λογοκρισίας Νο23

ΙΕΚ ΔΝΤ
ΙΕΚ ΔΝΤ:Πρακτικά εισήγησης τεχνικών λογοκρισίας Νο23 -Εισηγητής:Γεώργιος Γεωργαλάς-

(...) Όταν βρίσκεστε σε ζωντανή μετάδοση με πολιτικό της επάρατης μολυσματικής Αριστεράς που εκστομίζει λέξεις ή εκφράσεις όπως : τράπεζα,τραπεζίτες,φόροι μεγάλου κεφαλαίου,καρχαρίες,εθνική κυριαρχία,αναδιάρθρωση,πολεμικές αποζημιώσεις,φορολόγηση πλούτου,ρήτρα ανάπτυξης,Μπότοξ,λίφτιγκ,Τατιάνα-Τσόκαρο τον κόβουμε αμέσως κάνοντας με λεπτότητα νόημα στον σκηνοθέτη κάτω απο το τραπέζι σε σημείο που έχει οριστεί απο πριν ενώ ο συμπαρουσιαστής εκπνέει απότομα και σπασμωδικά παράγοντας τραχύ ήχο(...)

*Δείτε το πιο αντιπροσωπευτικό βίντεο της μεταπολίτευσης  που αποτυπώνει την δράση και την κυριαρχία του τριγώνου της διαπλοκής.

 Οι άνθρωποι που γύρισαν απο την Ροδεσία....

Διάβασα αναλυτικά τις προτάσεις του τρίθεσμου και μετά απο την αναγκαία παροχή οξυγόνου συνήλθα κάπως και με φαντάστηκα κάπως έτσι απο Χειμώνα.Μόνο σας παρακαλώ το βράδυ να μπορώ να κοιμάμαι χωρίς χαλκά στο πόδι αν γίνεται.Τρίθεσμο αν μπορείτε κάντε αποδεχτό αυτό το ισοδύναμο και θα τελειοποιήσω τα Γερμανικά μου το υπόσχομαι.Δεν θα φαίνεται καν οτι είμαι Έλληνας,θα γίνω ο άνθρωπος που γύρισε απο την ζέστη (απο την Ζιμπάμπουε-Ροδεσία όπως μας είπε η Κα εκπρόσωπος του Ποταμιού Λυμπεράκη καταθέτοντας όλο καμάρι το υπερπληθωριστικό χαρτονόμισμα της Ζιμπάμπουε απο το βήμα της Βουλής) .

Θα σβήσω και την Ελληνική καταγωγή απο την ταυτότητα μου θα γράψω κάτι σε :"ούτε εγώ ούτε κανένας ομοεθνής της παλιάς μου χώρας δεν έμαθε ποτέ ποιος ήταν ούτε που ανήκε.Δεν βρήκε ποτέ κανείς τον εαυτό του.Ίσως να μην είχα και ποτέ ταυτότητα και έτσι όλο αυτό να ήταν ένα φυσικό επακόλουθο του πιθηκισμού και σουσουδισμού του λαού".Που να σας πάω αξιοσέβαστη Κυρία; (Μετα απο 5 χρόνια εφαρμογής σχεδίου Ροδεσίας μας ζητάνε τωρα να φορεσουμε ομαδικά χαλκά στα πόδια...η ακρωτηριασμενη χωρα προσπαθει ασθμαινοντας στην εντατικη να χρησιμοποιήσει τα τελευταία πολεμοφοδια που κατεχει απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση πλήρους διαμελισμού που δέχεται)

 

Η Εκτέλεση του Γιάννη Βαμβακούση απο τον Κολωνό σε ηλικία 22 ετών απο τα Γερμανικά στρατεύματα.

Πίσω από την στάση του 051 , στην εκκλησία του Αι Γιώργη , στην Ακαδημία Πλάτωνος , λίγοι θα έχετε παρατηρήσει την χάλκινη στήλη με τα ονόματα . Ονόματα νεαρών , πολύ νεαρών , που βρήκαν τον θάνατο στα χρόνια της μαύρης Γερμανικής κατοχής.

Ρίξτε μια ματιά. Διαβάστε τα ονόματα, αποτυπώστε τις ηλικίες .

  Είμαι ο εγγονός του αδερφού του Ιωάννη Βαμβακούση ( πρώτος στην λίστα ) που  εκτελέστηκε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους  στις 10/2/1944 .Η Οικογένεια  δεν γνωρίζει  ακριβώς την ιστορία. Υπάρχει και μια εκδοχή ότι μεταφέρθηκαν σε κάποιο στρατόπεδο στη Γερμανία και εκτελέστηκαν εκεί.

"Ευτυχισμένες μέρες" του Μπέκετ στο Μικρό Ρεξ με την Σοφία Φιλιππίδου 2014-2015

Είδα την Πέμπτη τις Ευτυχισμένες μέρες.Αν και είναι πιστεύω απο τα έργα που σε γενικές γραμμές λόγω αφαιρετικού αλλά "ακραία" συμβολικού λόγου ξενίζουν το Ελληνικό κοινό (όπως πολλά απο τα έργα που προέρχονται απο Β.Ευρώπη) απο την άλλη είναι έργα που δεν σου χαρίζονται,σε "αναγκάζουν" να δεις την αλήθεια γυμνή να γίνεις κοινωνός των μηνυμάτων τους χωρίς αμφιταλαντεύσεις.Πραγματικά για τις Ευτυχισμένες μέρες μπορεί να γράφει κανείς ώρες,αυτό που διαπιστώνω είναι πως εκτός του ότι σε επηρεάζει βαθιά,τα συμβολικά και αφαιρετικά του στοιχεία το μετατρέπουν σε ένα έργο που αφορά κάθε πτυχή του σύγχρονου ανθρώπου απο την ψυχολογική,την κοινωνική,την οικονομική πλευρά μέχρι πλευρές της καθημερινότητας έως τα μύχια της ψυχής.Κάθε άνθρωπος κρύβει ταυτόχρονα και έναν Γουίλι και μια Γουίνι μέσα του, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικοοικονομικής κατάστασης.

Μας αποκαλύπτεται επι σκηνής με τρομερή αναλυτική εμβάνθυνση( λες και γίνεται χρήση ενός ειδικού εργαστηριακού μεγεθυντικού φακού) τι συμβαίνει μέσα στην ψυχοσύνθεση του σύγχρονου μαζοατόμου ενώ εμφανίζονται στις πραγματικές γιγάντιες διαστάσεις τους τα στοιχεία που οδηγούν τον σύγχρονο πολιτισμό στην ιστορική παρακμή του και το ανθρώπινο υποκείμενο στην εκμηδένηση του.Το σημείο της "αφόρητης" επανάληψης των οδηγιών που αναγράφονται πάνω σε εφήμερα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και γενικά η συνεχής επανάληψη συγκεκριμένων πράξεων χωρίς νόημα θα έλεγα ήταν έως και σοκαριστική.Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση απόλυτης πνευματικής νέκρωσης. Οι 2 Μπεκετικοί ήρωες είναι ο καθένας απο μας,σαν 2 όψεις του ίδιου νομίσματος,ζώντας σε έναν κόσμο που έχει αντικαταστήσει την όρεξη για ζωή και δημιουργία απο την ευχαρίστηση και τον πολιτισμό της κατανάλωσης.

"ΠΡΟΣΟΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ"..ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝΗΣ 6/2/2013

"ΠΡΟΣΟΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ"..ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝΗΣ 6/2/2013 ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ.

Μια συγκλονιστική ομιλία, τροφή για σκέψη και βαθύ προβληματισμό για την πραγματική ουσία και τις ρίζες των σύγχρονων κρίσεων...

Ο Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού "Σημειώσεις". Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης, και επί 10 χρόνια στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Σήμερα διδάσκει φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδος. Είναι συγγραφέας δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. Ανάμεσα στα πιο πρόσφατα δοκιμιακά του έργα περιλαμβάνονται: "Ο Μεσσιανισμός και η ηθική φιλοσοφία του Εμμανουέλ Λεβινάς", "Η ερμηνευτική ως πράξη και θεώρηση", "Ερμηνευτικές αναγνώσεις", "Θείος Έρως", "Σολωμικά".

ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ Κέντρα Πολιτισμού - Βιβλιοπωλεία
Εκδήλωση-ανοιχτή συζήτηση με ομιλητή τον καθηγητή Φιλοσοφίας και συγγραφέα Στέφανο Ροζάνη.

Οι «selfies» του Ποταμιού με την ακροδεξιά και οι μεταναστευτικές ροές.

 

Σε επίκαιρη ερώτηση προς τον πρωθυπουργό ο αρχηγός του Ποταμιού ζητά από την κυβέρνηση να λάβει άμεσα μέτρα για να διαχειριστεί το  φαινόμενο της εισροής μεταναστών στα νησιά του Β. Αιγαίου, ώστε να μην πληγεί η τουριστική λειτουργία, προτείνοντας κυρίως την ενίσχυση των αντίστοιχων υπηρεσιών. Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν υπάρχει κάτι μεμπτό έως εδώ, αν και η επίκληση της τουριστικής περιόδου είναι απλά ένα φανταχτερό επιχείρημα δεξιάς μικροαστικής κοπής και όψιμης επίδειξης ενδιαφέροντος στα τοπικά προβλήματα, διότι οι αντιφατικές, αλλοπρόσαλλες και προσβλητικές –και, μέχρι στιγμής, δεκάδες- δηλώσεις στελεχών, βουλευτών και του ίδιου του αρχηγού  του Ποταμιού, δεν αποκαλύπτουν ένα κόμμα που έχει συγκεκριμένη στόχευση, σχέδιο και πολιτική ταυτότητα ή γραμμή στο συγκεκριμένο ζήτημα. Τουναντίον, το Ποτάμι από την fast track γέννησή του μέχρι σήμερα, και στην περίπτωση του μεταναστευτικού, λειτουργεί σαν μια πολιτική τσόντα η οποία προβάλλεται από τα ΜΜΕ με την λογική ενός υποβολιμιαίου διαφημιστικού μηνύματος, το οποίο στόχο έχει να προσαρμόσει το εκάστοτε ζήτημα και τις λύσεις του μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο συγκεκριμένων τεχνοκρατικών επιλογών.

Η «ελάχιστη εγγυημένη» αξιοπιστία του Ποταμιού: Ένας μικρός απολογισμός…

Περίπου 4 μήνες έχουν περάσει από τις εκλογές της 25^ης Γενάρη και το απολίτικο πολιτικό μόρφωμα του αρχηγού «Σταύρου» έδωσε σημεία «κοινοβουλευτικής» γραφής από τις πρώτες κιόλας μέρες, στην  συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης, με την βουλευτή του  Κατερίνα Μάρκου (πρώην ΔΗΜΑΡ) να δηλώνει την αντίθεσή της στην δωρεάν ηλεκτροδότηση των απόρων χαρακτηρίζοντας το μέτρο  «εκτός τόπου και χρόνου»  και «ξεπερασμένο», δίνοντας εκείνη την στιγμή με αυτή την ομολογία τον εναρκτήριο πυροβολισμό για την έναρξη του λυσσαλέου αγώνα δρόμου που σκοπεύει να δώσει το Ποτάμι ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και στην βαθμιαία προοπτική ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας.

 Η  Κ. Μάρκου με αυτή την κυνική ομιλία/ομολογία (που πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την κατάρρευση  του σχεδίου διαφόρων κύκλων να αποτελέσει το Ποτάμι  κυβερνητικό εταίρο) δεν έκανε τίποτε άλλο από το να  δώσει διαπιστευτήρια απόλυτης υποταγής σε όλα τα επίπεδα στα κυρίαρχα συμφέροντα του τριγώνου της διαπλοκής που επιστράτευσε πεπαλαιωμένα πολιτικά και τηλεοπτικά υλικά για να δομήσει ένα πολιτικό υβρίδιο με στόχο την διάχυση του Δόγματος του Σοκ στην ψυχή και στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Εύλογο, λοιπόν, είναι ένα τέτοιο κόμμα -που δημιουργήθηκε εσπευσμένα, σαν ένα σωσίβιο plan B ύστερα από την αποτυχία του σχεδίου κάλυψης του κενού του κεντρώου χώρου από την  κεντροαριστερή Ελιά, καθώς και σαν αναγκαίο αποκούμπι της διαπλοκής- να  μην διέπεται από  δημοκρατία στο εσωτερικό του, να έχει ανύπαρκτη  οργανωτική δομή, να  προβάλλει έναν αυταρχικό, τεχνοκρατικό λόγο  σε επίπεδο σλόγκαν στη βάση μιας αταξικής ερμηνείας των κοινωνικών φαινομένων, να υποστηρίζεται επικοινωνιακά από το παλιό μιντιακό σύστημα αλλά και από ηλεκτρονικές εφημερίδες που αποτελούν δεξαμενές γενικότερης θατσερικής προπαγάνδας και τέλος όχι μόνο να μην έχει κοινωνικές αναφορές, αλλά να επιτίθεται σε ομάδες εργαζομένων προασπίζοντας ξεδιάντροπα συμφέροντα εργοδοτικών σωματείων (το διαδίκτυο βρίθει από καταγγελίες εργατικών σωματείων αλλά και πρώην εθελοντών του Ποταμιού) και μόνο.

Η άνευρη δημοσιογραφία του συστήματος

 Η άνευρη δημοσιογραφία του συστήματος

Η Έλλη Στάη στην τελευταία συνέντευξή που πήρε από την Πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, και στην απεγνωσμένη προσπάθεια της να την εγκλωβίσει σε ένα επίπεδο ακραίου πραγματισμού απέδειξε πόσο αναντίστοιχη είναι με τις λαϊκές επιδιώξεις για την ανακαίνιση του δημόσιου διαλόγου, έτσι όπως εκφράστηκαν μέσα από την κάλπη και τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, αλλά και με ένα αξιακό σύστημα που θα πρέπει να έχει ένας δημοσιογράφος οδηγώντας τη συζήτηση σε μια υπέρβαση και όχι στον υποβιβασμό της, ώστε να είναι χρήσιμη, να έχει αφήσει κάτι για “τροφή” και μετά το πέρας της. Απίστευτες εκφράσεις όπως "τι σας νοιάζει αν ο Σαμαράς μιλά για λαθρομετανάστες και αν είναι σεξιστής;" και οι απανωτές ερωτήσεις μικροπολιτικής με κίτρινο επίχρισμα, απέδειξαν πως η κυρίαρχη δημοσιογραφία στην Ελλάδα ενδιαφέρεται να αναπαράγει μονίμως τον συντηρητισμό, τα φόβητρα και την ναφθαλίνη που κρύβει στην ψυχή της μεγάλο κομμάτι της  ελληνικής  κοινωνίας. Τελικώς, αυτό που αποκαλύφθηκε ήταν μια Στάη που βρισκόταν σε θέση άμυνας απέναντι στην διαφορετική ανάγνωση της αστικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας που έκανε η Κωνσταντοπούλου και εκει φάνηκε λίγη και προσκολλημένη σε ένα ξεπερασμένο τηλεοπτικό και πολιτικό παρελθόν. Δεν είχε σκοπό να ερευνήσει, έστω, αυτή την διαφορετική ανάγνωση, ήθελε να την εξουδετερώσει, να την απονευρώσει, να την φιλτράρει, να την ματαιώσει.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη στο Ποτάμι και το φιλελεύθερο ξέπλυμα των ελίτ 

Με το ξέσπασμα της κρίσης έκανε και το ντεμπούτο της στα media η πανεπιστημιακός οικονομολόγος Αντιγόνη Λυμπεράκη, με το πάντα συγκρατημένο και μειλίχιο ύφος της, κυρίως μέσω  τηλεοπτικών  εκπομπών. Πίσω όμως απο αυτό το ύφος πάντα κάτι δεν πήγαινε καλά, είτε επρόκειτο για τον προφορικό της λόγο είτε για τον γραπτό, ανεξάρτητα απο το κόμμα που εκπροσωπούσε κάθε φορά (διότι έχει αλλάξει 3-4 απο τότε). Σε πρώτο επίπεδο, παρατηρούσαμε πάντα μια απίστευτα αποϊδεολογικοποιημένη τεχνοκρατική, δήθεν ουδέτερη, αποφορτισμένη και τραγικά μονοδιάστατη ερμηνεία των πραγμάτων, παράλληλα με ένα κακουργηματικό στρογγύλεμα και άμβλυνση γωνιών, απόψεων, θέσεων και επιλογών. Αδιανόητο για έναν άνθρωπο με τόση εμπειρία (πολλά χρόνια στην Αριστερά, καθηγήτρια στο Πάντειο κ.α.) να εμμένει σε απλοϊκές ερμηνείες και αοριστίες, διανθίζοντας τες με συνεχείς παραβολές και αλληγορίες, λες και είναι η θεία Λένα. Καταλήγουμε όμως στο οτι η νεοφιλελεύθερη γραμμή και τα συγκεκριμένα κέντρα εξουσιών που η Λυμπεράκη ακολουθεί, υπηρετεί και προστατεύει με τον επιστημονικό της μανδύα απο τις αρχές του '90 μέχρι σήμερα, επιβάλλουν αυτο το στρογγύλεμα και τον εξωραϊσμό.
Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι υποκρύπτει αυτή η περσόνα που έχει υιοθετήσει η Λυμπεράκη. Σε απόλυτη  ευθυγράμμιση με την κυνική εκπρόσωπο της Τρόικας Μιράντα Ξαφά (είχαν συνεργαστεί και στην Δράση), όχι με ωμό τρόπο όπως αυτή αλλά με αλληγορίες, επίκληση στην κοινή λογική, χαζό χιούμορ (λίγο καλύτερο απο αυτό πρώην συναδέλφου της-γνωστού πολιτικού αστέρα των social media-) και πολλά χαμόγελα. Και όπως είναι φυσικό, παρά τις όποιες εξαιρέσεις, οι νεοφιλελεύθεροι ανέκαθεν επέλεγαν (με ευγένεια και savoir vivre πάντα) τον μανδύα της Κοινής Λογικής και τον σφετερισμό του “Κέντρου” για να ωραιοποιήσουν τις νεοθατσερικές πολιτικές τους, αναμασώντας σαθρά αντιεπιστημονικά επιχειρήματα περι αόριστου παντοδύναμου ανταγωνισμού που λειτουργεί πάντα και παντού χωρίς καμία κρατική παρέμβαση, για την αόρατη χείρα της αγοράς που σώζει και άλλα παραμύθια που φαίνονται λιγότερο πειστικά και απο αυτά του Χαντς-Κρίστιαν Άντερσεν. Έτσι, η μετανάστευση βαπτίζεται ευέλικτη κινητικότητα, οι πλειστηριασμοί τόνωση και ενδυνάμωση της αγοράς κοκ.

Στάδια εργασιακής ελεύθερης πτώσης…

Προγράμματα STAGE – Ενοικίαση εργαζομένων – Κοινωφελής εργασία – Voucher

Τέσσερις από τις πιο γνωστές σύγχρονες μορφές εργασιακής επισφάλειας.Τέσσερις από τις βασικές κεντρικές πολιτικές επιλογές απαξίωσης του κόσμου της εργασίας, της επιστήμης, της παραγωγής.Τέσσερις από τους βασικούς εργασιακούς πυλώνες που υποβαθμίζουν συστηματικά την έννοια της εργασίας που φέρνουν απανωτούς σεισμούς στα θεμέλια της κοινωνίας, του οικογενειακού προγραμματισμού, της χρηστής και ομαλής διαχείρισης/σύνδεσης μεταξύ οικογένειας-εργασίας-ελεύθερου χρόνου.

“Αλαλούμ-ιστορίες για τρελούς” το...νεο-σατιρικό βιβλίο του Χάρη Βεραμόν

 “Αλαλούμ-ιστορίες για τρελούς” 

Το τελευταίο διάστημα, και ειδικά την φετινή χρονιά, παρακολουθώ την πορεία  νέων δημιουργών οι οποίοι έχουν αναδειχθεί μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Πλέον πολλοί από αυτούς έχουν μεγάλη απήχηση έχοντας βρει τον ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας με το κοινό τους, έχοντας επιτύχει να περάσουν τα μηνύματα που θέλουν μέσω της δουλειάς τους. Πρόκειται για καλλιτέχνες, δημοσιογράφους η και απλούς πολίτες που με όπλο τους την δύναμη και την οξυδέρκεια του λόγου τους, έχουν καταφέρει αυτό που δεν καταφέρνουν επαγγελματίες με τον ξύλινο και μονοσήμαντο λόγο τους.