Είδα την Πέμπτη τις Ευτυχισμένες μέρες.Αν και είναι πιστεύω απο τα έργα
που σε γενικές γραμμές λόγω αφαιρετικού αλλά "ακραία" συμβολικού λόγου
ξενίζουν το Ελληνικό κοινό (όπως πολλά απο τα έργα που προέρχονται απο
Β.Ευρώπη) απο την άλλη είναι έργα που δεν σου χαρίζονται,σε "αναγκάζουν"
να δεις την αλήθεια γυμνή να γίνεις
κοινωνός των μηνυμάτων τους χωρίς αμφιταλαντεύσεις.Πραγματικά για τις
Ευτυχισμένες μέρες μπορεί να γράφει κανείς ώρες,αυτό που διαπιστώνω
είναι πως εκτός του ότι σε επηρεάζει βαθιά,τα συμβολικά και αφαιρετικά
του στοιχεία το μετατρέπουν σε ένα έργο που αφορά κάθε πτυχή του
σύγχρονου ανθρώπου απο την ψυχολογική,την κοινωνική,την οικονομική
πλευρά μέχρι πλευρές της καθημερινότητας έως τα μύχια της ψυχής.Κάθε
άνθρωπος κρύβει ταυτόχρονα και έναν Γουίλι και μια Γουίνι μέσα του,
ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικοοικονομικής κατάστασης.
Μας αποκαλύπτεται επι σκηνής με τρομερή αναλυτική εμβάνθυνση( λες και γίνεται χρήση ενός ειδικού εργαστηριακού μεγεθυντικού φακού) τι συμβαίνει μέσα στην ψυχοσύνθεση του σύγχρονου μαζοατόμου ενώ εμφανίζονται στις πραγματικές γιγάντιες διαστάσεις τους τα στοιχεία που οδηγούν τον σύγχρονο πολιτισμό στην ιστορική παρακμή του και το ανθρώπινο υποκείμενο στην εκμηδένηση του.Το σημείο της "αφόρητης" επανάληψης των οδηγιών που αναγράφονται πάνω σε εφήμερα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και γενικά η συνεχής επανάληψη συγκεκριμένων πράξεων χωρίς νόημα θα έλεγα ήταν έως και σοκαριστική.Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση απόλυτης πνευματικής νέκρωσης. Οι 2 Μπεκετικοί ήρωες είναι ο καθένας απο μας,σαν 2 όψεις του ίδιου νομίσματος,ζώντας σε έναν κόσμο που έχει αντικαταστήσει την όρεξη για ζωή και δημιουργία απο την ευχαρίστηση και τον πολιτισμό της κατανάλωσης.
Πιανόμαστε απο πράγματα φανταχτερά που έχουν ωραίο περιτύλιγμα νομίζοντας οτι μας ταιριάζουν,τα καταναλώνουμε άκριτα,κάτι που προς το παρόν φέρνει ευκαιριακή απόλαυση και κορεσμό αλλά έτσι δεν ανακαλύπτουμε ποτέ τι πραγματικά θέλουμε,τις επιθυμίες,τις ανάγκες και τα ταλέντα μας.Σαν ζαλισμένα κοτόπουλα σε ένα τούρκικο παζάρι προσπαθούμε να ξεδιαλέξουμε και να ανασύρουμε θραύσματα απο την αλήθεια μας,που μπορει να είναι άραγε;Χανόμαστε σε μνήμες της παιδικότητας,σε πράγματα που μας έφεραν πρόσκαιρη χαρά,σε ήχους,σε λέξεις,σε σκέψεις.
Μακάρι να μπορέσουμε να
χτίσουμε έναν κόσμο απο την μαγιά του πιο αγνού αφτιασίδωτου "εγω"
μας.Μέχρι τότε ας δίνουμε χείρα βοηθείας σε κάθε Γουίνι και Γουίλι που
εχουν την ανάγκη μας.Ας οπλιστούμε με αγάπη,αλληλεγγύη,ανθρωπιά.Όλοι
πάσχουμε απο την ίδια αρρώστια και όλοι μαζί θα την αντιμετωπίσουμε αφού
πρώτα δούμε κατάματα το πρόβλημα και αυτό το έργο συμβάλλει με τον
τρόπο του σε αυτή την διαδικασία "αναγνώρισης"και ανέγερσης του νέου
αληθινού ανθρώπινου νέου κόσμου.Όσον αφορά την ερμηνεία της Σ.Φιλιππίδου :πρόκειται
για μια ερμηνεία κομψοτέχνημα ενώ αυτό που διαπίστωσα έντονα είναι πως
το γνώριμο καυστικό υποδόριο χιούμορ και οι εκφράσεις σας εμπλούτισαν
την παράσταση και συνέβαλλαν στο να επιταθεί η τραγικότητα των
νοημάτων και να γίνουν "κοινός τόπος" και συνείδηση.Συγχαρητήρια!
Κ.Μ. 10/6/2015
Μας αποκαλύπτεται επι σκηνής με τρομερή αναλυτική εμβάνθυνση( λες και γίνεται χρήση ενός ειδικού εργαστηριακού μεγεθυντικού φακού) τι συμβαίνει μέσα στην ψυχοσύνθεση του σύγχρονου μαζοατόμου ενώ εμφανίζονται στις πραγματικές γιγάντιες διαστάσεις τους τα στοιχεία που οδηγούν τον σύγχρονο πολιτισμό στην ιστορική παρακμή του και το ανθρώπινο υποκείμενο στην εκμηδένηση του.Το σημείο της "αφόρητης" επανάληψης των οδηγιών που αναγράφονται πάνω σε εφήμερα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και γενικά η συνεχής επανάληψη συγκεκριμένων πράξεων χωρίς νόημα θα έλεγα ήταν έως και σοκαριστική.Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση απόλυτης πνευματικής νέκρωσης. Οι 2 Μπεκετικοί ήρωες είναι ο καθένας απο μας,σαν 2 όψεις του ίδιου νομίσματος,ζώντας σε έναν κόσμο που έχει αντικαταστήσει την όρεξη για ζωή και δημιουργία απο την ευχαρίστηση και τον πολιτισμό της κατανάλωσης.
Πιανόμαστε απο πράγματα φανταχτερά που έχουν ωραίο περιτύλιγμα νομίζοντας οτι μας ταιριάζουν,τα καταναλώνουμε άκριτα,κάτι που προς το παρόν φέρνει ευκαιριακή απόλαυση και κορεσμό αλλά έτσι δεν ανακαλύπτουμε ποτέ τι πραγματικά θέλουμε,τις επιθυμίες,τις ανάγκες και τα ταλέντα μας.Σαν ζαλισμένα κοτόπουλα σε ένα τούρκικο παζάρι προσπαθούμε να ξεδιαλέξουμε και να ανασύρουμε θραύσματα απο την αλήθεια μας,που μπορει να είναι άραγε;Χανόμαστε σε μνήμες της παιδικότητας,σε πράγματα που μας έφεραν πρόσκαιρη χαρά,σε ήχους,σε λέξεις,σε σκέψεις.
Κ.Μ. 10/6/2015
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου