Πόσο ευτυχισμένο είδα έναν μικρό κάτοικο της Τζιάς πάνω στο γαιδουράκι του να κουβαλάει πατάτες.
Το γεμάτο χαρά χαμόγελο και τα αστραφτερά γαλανά μάτια της ηλικιωμένης κυρίας που της ζήτησα να με καθοδηγήσει για να βγω στον δρόμο που ήθελα.
Την πληρότητα του ανθρώπου που πουλάει τοπικά παραδοσιακά προιόντα (μέσα στην λαίλαπα των καταστροφικών εισαγωγών και της ισοπεδωτικής επικράτησης του 3γενούς τομέα ) απο το μποστάνι του που όλο περηφάνεια ήθελε να σου δείξει όπως και το λαογραφικό μουσείο που ο ίδιος δημιούργησε.
Τον ηλικιωμένο που "κένταγε" με μαεστρία κοφίνια τα οποία είχε απλώσει στην παραλία.
Τον μικρό που ενώ κατάγεται απο άλλη χώρα σου λέει με καμάρι εδώ είναι η πατρίδα μου."Είμαι Τζιώτης".
Αυτή είναι η Ελλάδα,αυτή ήταν και θα είναι με οβολό,με δραχμή με ευρώ με μνημόνια και χωρίς,με Σέγκεν και χωρίς Σέγκεν.Άνθρωποι σμιλεμένοι απο τον αέρα και την πέτρα του τόπου τους,με ισχυρή πολιτισμική ταυτότητα ικανοί να κάνουν θαύματα.Οι υπόλοιποι κλεισμένοι στα τσιμέντα περιμένουμε τα 5μηνα του ΟΑΕΔ.
Και θα συμφωνήσω με τον Γιανναρά(απο τις ελάχιστες φορές) στο εξής σημείο κάτι που πρέπει να λαμβάνουνε υπόψιν τους όλοι όταν μιλάνε για ανασυγκρότηση στην Ελλάδα και όσοι ακόμα δεν έχουν επηρεαστεί απο τις προκρούστειες λογικές της παγκοσμιοποίησης -κατ επέκτασιν της μη-ταυτότητας- καθώς και απο τα δήθεν "αναγκαία" επιβαλόμενα προγράμματα λιτότητας που τερματίζουν κάθε δυνατότητα τοπικής πραγματικής ανάπτυξης του τόπου και των κατοίκων.
" ο Eλληνας είναι Eλληνας, επειδή στους ιστορικούς εθισμούς του και επομένως στη νοο-τροπία του δεν προέχει η σύμβαση (το «κοινωνικό συμβόλαιο»), προέχει η εμπιστοσύνη, η πίστη. Kαι η πίστη – εμπιστοσύνη προϋποθέτει προσωπικές σχέσεις, κοινωνία σχέσεων. Δηλαδή προϋποθέτει την «πόλιν» ή τη μικρή κοινότητα, τον «έπαινο του δήμου, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε». Oχι το απρόσωπο κράτος και τον φόβο του χωροφύλακα ή του μπαμπούλα «Θεού».
H Eλλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Eλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας. Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Eλληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου