Ενθάδε κείται

Στην είσοδο της σπηλιάς  μια ελπίδα,παρότι άγνωστο,μαζί με τους κρυστάλλους που λούζουν τα μαλλιά και κυλάνε στο κορμί,τρομαγμένος ακούω τα εκκωφαντικά αναφιλητά στο πρώτο φως της ζωής μαζί με το καταιγιστικό χειροκρότημα της επιτυχιας.
Πιο βαθιά περπατώ,η σπηλιά στενεύει επικίνδυνα,σκύβω,παγωμένη ξάφνου ατμόσφαιρα φέρνει στιγμιαία συγκοπή.Νοιώθω την κατακόκκινη αδρεναλίνη της δημιουργίας να μου γεμίζει τα πνευμόνια,μου φουσκώνει την κοιλιά.Προχωρώ ακόμη περισσότερο,τρέχω,τώρα δεν μπορώ πια να κάνω πίσω.
Ένα σώμα ενώνεται με το δικό μου σε μια ιδρωμένη νυχτερινή συμφωνία.
Ακολουθούν τα υπεραντλαντικά ταξίδια στα πέντε βήματα της ανήμπορης,εξακολουθητικής και ολόιδιας πορείας.Τώρα δεν φοβάμαι.Ξέρω.Μου είπαν τι πρέπει να κάνω.Ακούω πάλι απο πολύ μακριά ένα αυτή την φορά οικείο τρανταχτό γέλιο που καρφώθηκε στη μνήμη.Το κρατάω μέσα μου,οπλίζομαι,όχι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω.

Οι δακρυσμένοι κρύσταλλοι των όρκων της αιώνιας πίστης και τα κοφτερά παγωμένα αντίο πέφτουν σαν ακονισμένες λεπίδες σε μανιασμένη κάθετη ευθεία.
Τρεμάμενο κερί διακρίνω στο ομιχλώδες σκοτεινό βαθύ τέλος της σπηλιάς.Εκεί θα καταλήξω,εκει θα βρω την έξοδο στο αληθινό φως.Προχωράω με σιγουριά και μπόλικη γνώση προς το τρεμάμενο νυσταγμένο κερί.Ω!Ναι!Τι ειρωνία.Το είχα καταλάβει.Κοιτώ πάνω,κανένα άνοιγμα πουθενά.Κανένα φως.
Όλη η πορεία αυτο το κενοτάφιο της μη ύπαρξης.Ασύλητο κενοτάφιο η πορεία.Επτασφράγιστο το κενό για να μην φαίνεται πιο μεγάλο και πιο τρομαχτικό.Δεν με βρήκα πάλι,ούτε κανένας άλλος.Με απορροφά η γη,πόση δροσιά και γαλήνη,ηρεμία ανακουφιστική,ένας σταλακτίτης που περιμένει να πέσει υπομονετικά.Άραγε υπήρξα ποτέ σταγόνα βροχής που ψηλάφισε τον Ήλιο;Άραγε σε ποιο σημείο πραγματικά βρίσκομαι και καταγράφω την πορεία μου;


Κ.Μ.