Σε τούτη την λαμπερή εποχή η ψυχή σκοτεινή και διαπέραστη.Κανένας πόνος δεν τραγουδιέται πια.Το κορμί μας γεμάτο πληγές που κακοφορμίζουν,τις διαπερνούν τα πελώρια κύματα-τα μόνα σε κίνηση-.Το αλάτι νοστιμίζει την άνοστη,αδιάφορη σάρκα μας.
Έφραξε και το δρομάκι των δακρύων που κουβαλούσε λίπασμα στα άγονα κατάβαθα της ύπαρξης.
Η αγάπη... ακόμα ζει χωμένη σε βώμικους υπονόμους,φορώντας σκισμένα κουρέλια.Δεν αγαπιέται.Γυρνά ξυπόλυτη και χαμένη,διωγμένη... στους λαμπερούς φωτεινούς δρόμους της μοναξιάς του καθένα.
[Εμπειρογνώμονας] Αποδόμηση κυρίαρχου λόγου…επιστροφή στο προσωπικό βίωμα…Η Ζωή είμαστε εμείς το μυαλό,οι πράξεις μας, η ουτοπία μας,τα ονειρά μας.Με αυτά τα άυλα υλικά φτιάχνουμε τον πραγματικό κόσμο…(Κ.Μ.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου